ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ
JU JITSU
Τo Ju-Jitsu (Ζίου-Ζίτσου), αποτελεί την πιο πολύπλευρη πολεμική τέχνη που υπάρχει σήμερα. Κάποιος που γνωρίζει καλά αυτή την πολεμική τέχνη, είναι
ικανός να αμυνθεί ενάντια σε κάθε είδος αντιπάλου (δυνατότερο, βαρύτερο κλπ). Πρωτοεμφανίστηκε στα μοναστήρια του Θιβέτ και καθιερώθηκε σαν πρώτη
μορφή πολεμικής τέχνης στην Ιαπωνία. ΄Ηταν η πολεμική τέχνη που γνώριζαν οι ονομαστοί σε όλους πολεμιστές της Ιαπωνίας, Σαμουράι, οι οποίοι δραστηριοποιήθηκαν
στην Ιαπωνία τον 12ο αιώνα. Οι ρίζες της βρίσκονται μέχρι και 2.500 χρόνια πίσω.
Η λέξη Ju-Jitsu είναι σύνθετη και αποτελείται
από το Ju (Ζίου) που σημαίνει απαλή και το Jitsu
(Ζίτσου) που σημαίνει τεχνική. Είναι δηλαδή, η
τέχνη της απαλότητας, η οποία βασίζεται στην
εκμετάλλευση της δύναμης του αντιπάλου.
Το Ju-Jitsu είναι όχι μόνο μια παραδοσιακή πολεμική τέχνη αυτοάμυνας, αλλά και ένα δυναμικό και ευγενικό άθλημα με πλήρη γκάμα τεχνικών, τόσο στην όρθια μάχη όσο και στη μάχη εδάφους. Το κάθε παιδί, ανεξάρτητα από το φύλο του, από την ηλικία των 5 ετών και πάνω μπορεί να επιδοθεί στο Ju-Jitsu έχοντας διαφορετικούς στόχους, που ξεκινούν από την απόκτηση καλής φυσικής κατάστασης και φτάνουν στην ολοκλήρωση του χαρακτήρα του.
Συνεπώς, μπορούμε να πούμε ότι σήμερα το Ju-Jitsu αντιπροσωπεύει δύο πράγματα. Από τη μία πλευρά είναι μία τέλεια μορφή αυτοάμυνας και από την άλλη ένα άθλημα με εξαιρετικό ενδιαφέρον. Το Ju-Jitsu διακρίνεται για την δυναμικότητα, την ευγένεια, τον σεβασμό και την πολύπλευρη γνώση με την οποία είναι καταρτισμένοι όλοι όσοι ασχολούνται με αυτό. Χαρακτηρίζεται ως η τέλεια μορφή αυτοάμυνας, καθώς περιέχει τα πάντα: Αποκρούσεις, χτυπήματα, όρθια πάλη με ρίψεις, κλειδώματα, μάχη εδάφους με λαβές, πλήρη έλεγχο του αντιπάλου. Η αρχή πάνω στην οποία στηρίζεται το Ju-Jitsu δεν είναι η δύναμη. Ο αθλητής του Ju-Jitsu αποφεύγει τα χτυπήματα και εκμεταλλεύεται τη δύναμη του αντιπάλου προς όφελός του. Με άλλα λόγια, φεύγει από το σημείο στο οποίο κατευθύνεται η δύναμη του αντιπάλου του και τοποθετώντας ανάλογα το σώμα του, του ΄΄σπάει΄΄ την ισορροπία και τον φέρνει σε μειονεκτική θέση. Για το λόγο αυτό, το Ju-Jitsu είναι μία τέχνη που για να την τελειοποιήσει κάποιος χρειάζεται να αποκτήσει πολύ καλή ισορροπία ο ίδιος και πολύ καλή αίσθηση συγχρονισμού της κάθε κίνησης, είτε αυτή είναι κάποιο χτύπημα, είτε απλά η σωστή τοποθέτηση του σώματός του για να πραγματοποιήσει μία ρίψη.
Πέρα όμως από την αυτοάμυνα και την αυτοπροστασία, το Ju-Jitsu αποτελεί ένα συναρπαστικό άθλημα, που έχει πολλούς
και πιστούς θαυμαστές σε όλο τον κόσμο. Αυτό φαίνεται όχι μόνο από τον αριθμό των αθλητών που το εξασκούν, αλλά και από τον αριθμό των θεατών που βρίσκονται στις εξέδρες.
Βλέποντας το Ju-Jitsu από την αθλητική του
πλευρά, μπορούμε να το χωρίσουμε σε 4 αγωνιστικά
συστήματα: Το καθαρά αγωνιστικό σύστημα
(Fighting System) To σύστημα τεχνικών αυτοάμυνας
(Duo System) Το σύστημα πάλης εδάφους (Brazilian
Jiu-Jitsu) To αγωνιστικό σύστημα ενόπλων
δυνάμεων (Self Defence System) Εθνική και
Παγκόσμια αντιπροσώπευση. To Ju-Jitsu ως άθλημα,
αντιπροσωπεύεται σε παγκόσμιο επίπεδο από την
Παγκόσμια Ομοσπονδία Ju-Jitsu (J.J.I.F.) και σε
εθνικό επίπεδο από την Ελληνική Φίλαθλο
Ερασιτεχνική Ομοσπονδία Ζίου-Ζίτσου
(Ε.Φ.Ε.Ο.Ζ.-Ζ.). Αποτελεί προ-ολυμπιακό άθλημα
και είναι αναγνωρισμένο από την Διεθνή Ολυμπιακή
Επιτροπή (ΔΟΕ), την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή
(ΕΟΕ) και την Γενική Γραμματεία Αθλητισμού
(ΓΓΑ).
JUDO
Το Τζούντο γεννήθηκε στην Ιαπωνία...
«Πατέρας» του αθλήματος θεωρείται ο Τζίγκορο
Κάνο πτυχιούχος πολιτικών και οικονομικών
επιστημών αλλά και άριστος γνώστης της
παιδαγωγικής της φυσικής αγωγής και των
πολεμικών τεχνών, οι οποίες στο τέλος του
19ου αιώνα ήταν μια συλλογή διαφόρων
τεχνικών χωρίς αληθινό νόημα.
Το
Tζούντο, λοιπόν, ήλθε να καλύψει αυτό το
κενό. Λέγεται ότι ο Κάνο κατέληξε στο
Τζούντο αναζητώντας τρόπους και νέες
τεχνικές με τις οποίες θα αντιμετώπιζε τους
μεγαλύτερους μαθητές του Ζίου Ζίτσου. Η
αλήθεια είναι ότι υιοθέτησε πολλές από τις
τεχνικές του Ζίου Ζίτσου και ταυτόχρονα
εφάρμοσε καινούργιες. Οριοθετώντας, όμως, ως
βασικό στόχο του αθλήματος, εκτός από τη
διάπλαση του ανθρώπινου σώματος και τη
διαμόρφωση του ανθρώπινου χαρακτήρα μέσω της
πνευματικής και ηθικής πειθαρχίας, μετέτρεπε
το Τζούντο από μια νέα πολεμική τέχνη, σε
πραγματικό τρόπο ζωής.
Το 1882 ο Τζίγκορο Κάνο ίδρυσε το Kadokan Judo που σιγά-σιγά άρχισε να εξαπλώνεται σε ολόκληρη την Ιαπωνία. Το 1907 υπολογίζεται ότι είχε ήδη 10.000 αθλητές - μέλη. Όταν, μάλιστα, εμφανίστηκαν οι τέσσερις «ουράνιοι φύλακες», ο Γίιρπο Σάικο, ο Τσουνέιρο Τομία, ο Γιοσιάκι Γιαμασίτα και ο Σακουΐρο Γιοκοχάμα, η σχολή του Τζιγκόρο Κάνο επικράτησε όλων των αθλητών του Ζιου Ζίτσου και ανέλαβε την εκπαίδευση της Αστυνομίας του Τόκιο.
Το 1903 ο Γιαμασίτα κατ’ εντολή του Κάνο πήγε στις ΗΠΑ όπου διέδωσε το Τζούντο εκπαιδεύοντας ακόμη και τον Αμερικανό Πρόεδρο Τεοντόρ Ρούσβελτ. Στις ΗΠΑ βρέθηκε κι ένας ακόμη φημισμένος αθλητής ο Μιτσούγκο Μαέντα που έδωσε 2.000 αγώνες χωρίς να γνωρίσει την ήττα (!), ενώ το 1915 το άθλημα διαδόθηκε και στη Βραζιλία. Παρά τις φυσιολογικές αλλαγές, οι βασικοί κανόνες του Τζούντο παραμένουν ίδιοι όπως και η βασική φιλοσοφία του πατέρα του Τζούντο ο οποίος ήθελε μια νέα πολεμική τέχνη, ένα άθλημα, με τους λιγότερους δυνατούς τραυματισμούς.
Ο Τζιγκόρο Κάνο δεν πρόλαβε να δει εν ζωή (πέθανε το 1938), την είσοδο του Τζούντο στους Ολυμπιακούς Αγώνες (το 1964 στο Τόκιο) ούτε την ίδρυση της Διεθνούς Ομοσπονδίας (το 1951), την οποία είχε προτείνει ο ίδιος από τη δεκαετία του ‘30. Για την ακρίβεια ήταν 12 Μαΐου του 1951 όταν σε ένα δωμάτιο του κινέζικου εστιατορίου Choy’ s στο Λονδίνο, εννέα χώρες υπέγραψαν την ιδρυτική διακήρυξη της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας. Αυτή τη στιγμή η Διεθνής Ομοσπονδία Τζούντο (IJF) έχει στα μητρώα της περισσότερες από 180 χώρες-μέλη. Νωρίτερα, το 1948, είχε ιδρυθεί η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τζούντο ενώ το 1951 διεξήχθη και το πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.